Live Score

Η ιστορία του διεθνή... Ανδρέα Σάμαρη

«Αυτό το παιδί που έχει περάσει από ζόρια, αλλά, μένει σεμνό, ταπεινό και μετρημένο, έχει μπροστά του ανοιχτό δρόμο, γιατί ποτέ δεν αρκείται σε ότι έχει κερδίσει και πάντα σκέπτεται ότι μπορεί να φθάσει ακόμα ψηλότερα, με δουλειά και χωρίς πανηγύρια, αλλά, με τη σκέψη στην επόμενη ημέρα».

Η σιδερένια θέληση του ίδιου, η απόλυτη συμπαράσταση από την οικογένεια του και το χάρισμα του ταλέντου που αποτελεί μέρος του DNA του, εξηγούν γιατί ο Ανδρέας Σάμαρης πέρασε από την κόλαση στον παράδεισο, δυο και τρείς φορές μάλιστα και πλέον είναι από τους πρωταγωνιστές αυτής της σεζόν.
Λένε για τους Αρκάδες ότι είναι πεισματάρηδες και ανθεκτικοί κι ο Σάμαρης επιβεβαιώνει τον κανόνα…
Όχι, δεν κάναμε λάθος. Η καταγωγή της οικογένειας είναι από την Βυτίνα. Από εκεί ξεκίνησε το 1800, ο προγονός της, για να βοσκήσει σε πιο εύφορο τόπο το κοπάδι του, μαζί με τους 7 γιούς του.
Σταμάτησε στην Ηλεία, στην περιοχή Κρουπέλι, εκεί όπου δημιουργήθηκε ο οικισμός Σαμαραίικα, κοντά στην Βάρδα.
Μεγάλο σόι, με συγγενείς παντού. O Ανδρέας γεννήθηκε στην Αθήνα, όχι στην Πάτρα όπως αναφέρεται.
Ήταν με μετάθεση στην πρωτεύουσα ο πατέρας του Ζώης κι η μητέρα του Αγγελική και στην Πάτρα γύρισαν το 1992, ίσως, επειδή έβλεπαν νωρίτερα απ΄ όλους εμάς τι θα ακολουθούσε στην αθηναϊκή ζούγκλα.

samaris3

Το ποδόσφαιρο είναι στο αίμα της οικογένειας.

Ο Ζώης Σάμαρης, έπαιζε μπάλα μέχρι τα 49, στην Β΄ κατηγορία της Αχαίας, αλλά, στα καλύτερα του, στη δεκαετία του ‘80, ήταν βασικός και καλός αμυντικός, κεντρικός ή πλάγιος, στην Αχαϊκή της B΄ Εθνικής και στον ΠΑΟ Βάρδας.
Ήξερε μπάλα, πάνω απ΄ όλα του άρεσε να παίζει για την ομάδα.
Το σπίτι τους είναι στα 300 μέτρα από το γήπεδο της Παναχαϊκής.
«Περνούσα τον Ανδρέα από το δρόμο κι εκείνος πήγαινε για προπόνηση από το πεζοδρόμιο, ήταν 8 χρονών παιδάκι, αλλά, από μωράκι ήθελε να παίζει με την μπάλα, το΄χε μέσα του…», θυμάται σήμερα Ζώης, πατέρας και του κατά 2 χρόνια μεγαλύτερου, Διονύση που είχε ήδη ξεκινήσει το ποδόσφαιρο, όμως αναγκάσθηκε, το 2007 να τα παρατήσει, μετά από ένα σοβαρό τραυματισμό στο πόδι, σε αγώνα τοπικού πρωταθλήματος στην Πάτρα ενώ μέχρι σήμερα έχει χρειασθεί να υποβληθεί σε 8 χειρουργικές επεμβάσεις.
Στο γήπεδο της Παναχαϊκής, περίμενε τον Ανδρέα ένας… αγριωπός, αλλά, με καρδιά μικρού παιδιού, κύριος. Ο γκολτζής της Παναχαϊκής Μήτσος Σπεντζόπουλος. Μαζί με τον «μάγο» Βασίλη Στραβοπόδη.
Πολύ γρήγορα, ο Σάμαρης έμεινε μόνο με τον Σπεντζόπουλο που είχε τις ηλικίες 8-10. Ο Στραβοπόδης κράτησε τα μικρότερα.
«Ήταν ένα αδύνατο παιδάκι, είχε ταλέντο, φαινόταν, ξεχώριζε από τα άλλα παιδιά, πάντα με σεβασμό αλλά κι επιμονή», θυμάται ο Σπεντζόπουλος.
«Κάναμε ασκήσεις παίζοντας την μπάλα στον αέρα με τα πόδια. Δεν τα κατάφερνε στην αρχή, αλλά, διορθώθηκε. Δούλευε. Ήθελε να προχωρήσει. Στα φιλικά που κάναμε, ήταν ομαδικός, πολύ ωραίος πασαδόρος, γύριζε γρήγορα από την επίθεση στην άμυνα για να καλύψει, είχε προσωπικότητα, λες κι ήταν έμπειρος, σήκωνε κεφάλι, έβλεπε γήπεδο, αφομοίωνε αμέσως ότι άκουγε. Υπάκουος, πρόσεχε. Αν υπάρχει το ταλέντο, ακούς κάποιες συμβουλές και προχωράς μόνος σου».

Σε ηλικία 10 ετών ο Ανδρέας φόρεσε τη φανέλα του ΠΑΟ Βάρδας, της ομάδας όπου έπαιζε κι ο πατέρας του. Για μία διετία, αγωνιζόταν με την παιδική ομάδα του χωριού, αλλά, μόνο με πιστοποιητικό γεννήσεως, δίχως δελτίο…
Βέβαια, ο… αστικός μύθος λέει ότι προκειμένου αν και μικρότερος να παίζει απέναντι στους μεγαλύτερους, χρειάσθηκε να γίνει…λάθος από υπάλληλο του Δήμου που έδωσε πιστοποιητικό με διαφορετικό έτος γέννησης. Οι αντίπαλοι το….ψυλλιάσθηκαν, από τις ζημιές που τους έκανε ο …μικρός, έγινε ένσταση, την κέρδισαν, αλλά, αυτά συμβαίνουν…. Έμεινε μόνο το κλάμα του Ανδρέα, για τον διαιτητή που τον έπιασε από το χέρι, λες κι ήταν…ε γκληματίας…
Απλώς, ο Ανδρέας, διακρινόταν ως 11χρονος κόντρα σε 13χρονους και 14χρονους κι όλοι… ψάχνονταν μαζί του.

Ο προπονητής του στον ΠΑΟ Βάρδας, Ηλίας Φωτόπουλος, έχει πλούσιες αναμνήσεις από τον Σάμαρη.

«Τον έβαζα σέντερ φορ. Πολύ καλός παίκτης. Από μικρός. Η Παναχαϊκή είχε διαλύσει την Ακαδημία της κι ο Ανδρέας ερχόταν κι έπαιζε κάθε Σαββατοκύριακο μαζί μας. Δεν είμαστε και πολύ μακριά. Η απόσταση είναι 45 χιλιόμετρα, εξάλλου εδώ ήταν οι παππούδες και οι γιαγιάδες. Προπονήσεις έκανε στην Πάτρα, εκεί δούλευε ποδοσφαιρικά, απλώς, η Παναχαϊκή δεν παρουσίαζε ομάδα σε αγώνες. Η εξαιρετική τεχνική του, η τρέλα που είχε με το ποδόσφαιρο κι η υποστήριξη από το σπίτι του, τον βοήθησαν πάρα πολύ. Όπως και το γεγονός ότι παίζαμε σε γήπεδο με φυσικό χόρτο. Ότι έπρεπε για παιδιά με τα χαρακτηριστικά του Ανδρέα».

Η Παναχαϊκή…
Προοδευτικά, η Παναχαϊκή αναδιοργανώθηκε κι έτσι ο Ανδρέας ( που αγαπούσε από μικρός την μπάλα τόσο πολύ, ώστε όταν μία φορά τον μάλωσε η μητέρα του γιατί έπαιζε μέσα στο…σαλόνι, έκανε τον…τραυματία, τον πήραν στη …σιδερώστρα που χρησιμοποιήθηκε ως φορείο και συνέχισε να κλωτσά το τόπι στην κρεβατοκάμαρα, πλέον…) βρήκε πια τις ευκαιρίες που περίμενε, ώστε να αγωνισθεί με την ομάδα όπου πρωτόπαιξε.
Στα 15 του, έβγαλε το πρώτο δελτίο του, με την Παναχαϊκή, που άρχισε και πάλι να λειτουργεί σε επίπεδο υποδομών και ένα χρόνο αργότερα ήταν, πλέον, βασικός στη Μικτή Αχαίας με προπονητή τον Τάκη Κυριακόπουλο.
Στην εφηβική ομάδα της Παναχαϊκής, τον καθιέρωσε ο Μίλαν Μάρισιτς που τον έβαλε σε ρόλο κεντρικού μέσου, εκτιμώντας ιδιαίτερα το γεγονός ότι μπορούσε να ανταποκριθεί σε πολυσύνθετα καθήκοντα.
«Σπουδαίο παιδί, μεγάλη πάστα ποδοσφαιριστή αλλά κι ανθρώπου», σχολιάζει από την Κέρκυρα, όπου σήμερα βρίσκεται, ο Σέρβος προπονητής, άλλοτε ποδοσφαιριστής της Παναχαϊκής.
Τον Φεβρουάριο του 2007, στα 17 του, ο Ανδρέας επιλέγεται, μόνον εκείνος, από 45 παιδιά από την Αχαία, στην προεπιλογή της Εθνικής Νέων και δύο μήνες αργότερα, υπογράφει το πρώτο συμβόλαιο του με την Παναχαϊκή.
Το ταλέντο του το είχαν διακρίνει πολλοί. Ήδη. Δέκα μάνατζερ πλησίασαν εκείνο και τον πατέρα του. Τα δικαιώματα του δόθηκαν εντέλει στον Γιάννη Εμμανουηλίδη.
«Παιδί μου έχω παίξει κι εγώ ποδόσφαιρο και ξέρω ότι αύριο μπορεί να μην υπάρχει στο χάρτη ένας ποδοσφαιριστής. Η Παναχαϊκή είναι η ομάδα σου. Εδώ πρέπει να υπογράψεις το πρώτο συμβόλαιο σου, εφόσον σε θέλουν οι άνθρωποι. Να προσέχεις και να κρατάς πάντα τον λόγο σου. Να εμπιστεύεσαι όσους σε εμπιστεύονται και να τους τιμάς».
Σοφά λόγια από τον πατέρα στον γιό. Κι αντρίκια στάση.

Γιατί η ΑΕΚ προσπάθησε, τότε με τον Τόνι Σαβέβσκι, να πάρει με μετοίκηση τον Ανδρέα, αλλά, κρίθηκε ότι θα έπρεπε να μείνει στην Παναχαική, «κι από ηθική υποχρέωση».
Η Παναχαϊκή έχει διοικητικές αναταραχές, αλλά, ο Σάμαρης κερδίζει την αναγνώριση φορώντας τη φανέλα με το εθνόσημο.
Μία πρόταση της Αϊντχόφεν , για να δοκιμασθεί, τον Σεπτέμβριο του 2007, δεν υλοποιήθηκε, καθώς αντέδρασε η Παναχαϊκή, όπου ωστόσο η παρουσία του στην ενδεκάδα δοκιμάζεται…
Οι «μικροί» μένουν στην άκρη, έστω κι αν ο προπονητής Ξανθόπουλος την επομένη της αποχώρησης του, παραδέχεται ότι αδίκησε τον παίκτη που είχε χρησιμοποιήσει μόλις γι΄ ένα ημίχρονο.
Σταδιακά, ο Σάμαρης γίνεται βασικός στην Παναχαϊκή, αλλά, αρνείται, με πρόεδρο πια τον Κούγια, να υπογράψει τον Μάιο του 2009, επέκταση του συμβολαίου του που έληγε τον Ιούνιο του 2010.
«Όποιος δώσει ρούχα για προπόνηση στον Σάμαρη θα απολυθεί», είναι η εντολή στα αποδυτήρια της Παναχαϊκής και μετά από μία…θυελλώδη ανακοίνωση της ΠΑΕ, λύνεται το συμβόλαιο του παίκτη κοινή συναινέσει, στις 5 Οκτωβρίου.

Ο Πανιώνιος…
Χρειάσθηκε να περιμένει 3 μήνες και στις 11 Ιανουαρίου 2010, μετά από δοκιμές, υπογράφει στον Πανιώνιο με προπονητή, τότε, τον Φερέρα. Με μισθό και μπόνους συμμετοχών.
Κάθε αρχή και δύσκολη, αλλά, ο Μάντζιος τον εμπιστεύεται κι από τις 31 Οκτωβρίου 2010, μετά τη νίκη του Πανιωνίου επί της ΑΕΚ, ο Ανδρέας δε ξαναβγαίνει από την ενδεκάδα. Μάλιστα, βάζει κι ένα γκολ σε βάρος της Λάρισας στο τελευταίο παιχνίδι της στο Αλκαζάρ, εκεί όπου ο πατέρας του είχε ηττηθεί 10-0 με την Αχαϊκή, το 1983.
«Τα βιώματα του τον δυναμώνουν, ακόμα κι η περιπέτεια με τον Κούγια τον έκανε άνδρα», λένε για τον Ανδρέα οι δικοί του άνθρωποι.
Έμεινε όρθιος ο Σάμαρης, ακόμα κι όταν τον άφηνε στην εξέδρα ο φίλος του Δημήτρης Ελευθερόπουλος, εκείνος που μαζί μαγείρευαν κι έτρωγαν τραχανά.

Ο Ολυμπιακός…
Η μεταγραφή στον Ολυμπιακό ήταν δικαίωση κι επιβράβευση. Όχι μόνο για τον Ανδρέα, αλλά και για τους καταπληκτικούς γονείς του και τον αδελφό του που είναι πάντα δίπλα του. Στον Ολυμπιακό και το όνειρο της Εθνικής
Η φιλοσοφία του πριν καν υπογράψει στον Ολυμπιακό, θα τον οδηγούσε στην επιτυχία. 30 Αυγούστου 2012... Ο Ανδρέας Σάμαρης υπέγραψε στον Ολυμπιακό για τέσσερα χρόνια έναντι περίπου 120.000 ετησίως. Ακολουθεί μια πορεία που τον ανεβάζει στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο. Με τον Ολυμπιακό γεύεται αμέσως τη χαρά των τίτλων και της συμμετοχής στο Τσάμπιονς Λιγκ…
Στη συνέχεια έρχεται η μεγάλη του καταξίωση, αλλά και το μεγάλο του όνειρο η συμμετοχή στη «μεγάλη» εθνική ομάδα…
Ο Ανδρέα Σάμαρης ο οποίος πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση σε Μουντιάλ με την φανέλα της «γαλανόλευκης» όταν και πέρασε στη θέση του Παναγιώτη Κονέ στο 12ο λεπτό της αναμέτρησης.
Μάλιστα ο Σάμαρης ήταν ο παίκτης που πέτυχε το πρωτο γκολ της Ελλάδας στα γήπεδα της Βραζιλίας και παράλληλα άνοιξε το σκορ στο ματς με την Ακτή Ελεφαντοστού!
Ο μέσος του Ολυμπιακου ήταν ο πρωταγωνιστής του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος, αφού μετά από κλέψιμο του ίδιου, έδωσε την μπάλα στο Σαμαρά, ο Ελληνας επιθετικός του την επέστρεψε και ο Σάμαρης πλάσαρε στο 42ο λεπτό πραγματοποιώντας το 1-0.
Ενα ονειρικό ντεμπούτο για τον Σάμαρη…

  • 25/06/2014 - 20:46